Diagnoza dla zająca

Zakończył się pięcioletni etap badań nad zającem, prowadzonych przez Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu. Wstępne wyniki pozwalają z optymizmem spoglądać na przyszłość polskich szaraków. Dowodzą zarazem, że dla przetrwania gatunku niezbędna jest nieustanna piecza myśliwych.

Zakończył się pięcioletni etap badań nad zającem, prowadzonych przez Uniwersytet Przyrodniczy we Wrocławiu. Wstępne wyniki pozwalają z optymizmem spoglądać na przyszłość polskich szaraków. Dowodzą zarazem, że dla przetrwania gatunku niezbędna jest nieustanna piecza myśliwych. O badaniach prowadzonych przez naukowców z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu pisaliśmy na łamach dwukrotnie (nr 3/2008 oraz 8/2010). Konferencja zatytułowana "Zagrożenia i możliwości odbudowy populacji zwierzyny drobnej", która odbyła się w kwietniu br. we Wrocławiu, zwieńczyła pięcioletni etap naukowych dociekań nad stanem i perspektywami rozwoju populacji zająca w Polsce. Przypomnijmy, że pięć sezonów badawczych realizowano w ramach trwającego dwa lata "Programu badań nad zającem", finansowanego przez wrocławski WFOŚiGW, po czym kontynuowano w związku z trzyletnim grantem "Ochrona ginącego gatunku na przykładzie zająca szaraka" pod auspicjami Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Przedmiotem kompleksowych badań były zagadnienia dotyczące genotypu, biologii, fizjologii, bazy żerowej, rozrodu oraz powszechności chorób zakaźnych i pasożytniczych trapiących zające. Podjęto się także próby określenia skuteczności reintrodukcji oraz zdefiniowania wpływu czynników środowiskowych (w tym drapieżnictwa i chorób) na kształtowanie się populacji szaraka. Poniżej streszczamy najciekawsze wnioski i spostrzeżenia z badań kierowanych przez prof. Józefa Nicponia. Kompletne sprawozdanie, dzięki uprzejmości profesora, zamieszczamy na naszej stronie internetowej (www.braclowiecka.net.pl). Pięć lat badań i obserwacji pozwoliło rozwiać niektóre wątpliwości, wciąż jednak pozostaje wiele niewiadomych. Dobre rokowania dla przetrwania gatunku daje potwierdzenie wysokiego poziomu zmienności genetycznej rodzimych populacji zająca. W zestawieniu wyników analiz genetycznych podkreślono, że właściwą metodą zwiększania liczebności tych zwierząt oraz ochrony ich zasobów genowych jest pomoc w utrzymaniu istniejących jeszcze populacji lokalnych.

Dział: W ŁOWISKU
Numer: Brać Łowiecka 8/2011, strona 36

Pobierz plik z artykułem w formacie PDF